 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
NIEUWE TIPS APRIL 2010 Tip: Regis Almere Roeland Platehuis 't Oor Hilversum: KISSAWAY TRAIL- SLEEP MOUNTAIN Het eerste nummer van de plaat doet je meteen denken aan het Canadese collectief Arcade Fire, maar niets is minder waar. We hebben hier te maken met een vijftal heren uit Denemarken: The Kissaway Trail. Die me werkelijk zeer aangenaam verrassen met hun tweede cd "Sleep Mountain". Het album is groots opgezet, en al duren alle nummers boven de 4 minuten, door het open geluid, en de dynamiek is er op geen enkel moment sprake van verveling. Integendeel! Fantastisch meeslepende nummers die vaak worden voorzien van tweede stem. Een stem waar je in het begin misschien even aan moet wennen, maar he, was dat met het Canadese gezelschap ook niet het geval? De band is als beste te omschrijven als een mix van Arcade Fire, Mercury Rev en Granddaddy. En hebben in 2007 een Europese tour gehad als voorprogramma van The Editors. Nu na het uitbrengen van hun tweede album is het de beurt om zelf als headliner op de buhne te staan. "Sleep Mountain" is een album die na elke draaibeurt meer prijs geeft. Eentje waar je zin in moet hebben, maar dan is ie ook echt heeel mooi.... 3 Tips! van Gerard Platenhuis 't Oor Hilversum: Wat een heerlijk weird plaatje is het toch. A Sufi and a killer van Gonjasufi. Een prachttip al zeg ik het zelf. In het kader van de gemiste kansen wil ik een lans breken voor Animal Boy van Matt, the Electrician. De cd verscheen al in 2009, maar ik ondekte hem pas in januari van dit jaar. Eind mei komt Matt the Electrician voor 8 optredens naar Nederland. En dan last but certainly not least: Listen to the voices, in the studio 65-70 van Sly Stone. Vooral bekend van Sly and the family Stone. Het valt me nu pas op dat alledrie de tips muzikanten uit California zijn (The Sunshine state). Het wordt hoog tijd voor de zomer. Gerard kamer. Berry Platenhuis 't Oor Hilversum: Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou vol. 1 The Vodoun Effect (1972 -1975) & vol. 2 Echos Hypnotiques (1969 -1979) Relatief gedateerd maar meer dan de moeite waard tip ik in 2010 de twee compilaties van Benin's most hidden secret: Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou. Twee compilaties met elk een eigen verhaal maar eenzelfde muzikale lijn, gebaseerd op meer dan honderd jaar traditie van de zogenaamde vodun rituelen waarbij immense drums de rode draad vormen, welke door Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou worden aangevuld met gitaren, shakers, kleinere drums en tal van invloeden uit allerhande muziekstijlen. Dit alles bij elkander zorgt voor een geweldige mix van traditionele Vodun rhytms, sato, sakpato, salsa, funk, blues, afrobeat en psychedelica! Op vol. 1: The Vodoun Effect vind je een selectie van de opnames die ze tussen 1972 en 1975 in Benin zelf hebben opgenomen op tal van kleine obscure labels op de meest uiteenlopende locaties, merendeel in het geheim en met minimale middelen. Zo gebruikten ze voor sommige opnames niet meer dan twee microfoons en werd er opgenomen in huiskamers, kelders en mini studio's. Desondanks deze minimale middelen is het een verzameling geweldige nummers die veel van Benin's rijke cultuur herbergen, allemaal overgenomen van de originele mastertapes! Vol. 2: Echos Hypnotiques daarentegen bevat een selectie nummers welke in de EMI studio in Lagos (de beste en grootste studio in de wijde omgeving) werden opgenomen voor het Albarika Store label onder leiding van Adissa Seidou. Dit tweede deel bevat een ietwat bredere sound met meer Latin, Afro funk en psychedelische invloeden waar vooral de gitaarpartijen bij tijd en wijlen een genot zijn om naar te luisteren! Al met al twee geweldige compilaties die een van de meest rijke muzikale traditie van Afrika herbergen. Samengesteld door de oprichter van het Duitse Analog Africa label Samy Ben Redjeb, welke vijf jaar bezig is geweest met het vinden van de originele mastertapes en uit ruim 500 tracks deze twee compilaties wist te filteren met hun beste en meest gevarieerde tracks. Zoals de oprichter van Orchestre Poly-Rhytmo de Cotonou, Melome Clement zei in een interview: "Drums, bells and horns are the fundamental instruments used during our traditional Vodoun rituals - we added guitars and Organs - we modernised those ancients rhythms and combined them with western genres that were on vogue at that time" Voor elke liefhebber van Afrobeat, Afrofunk en psychedelische seventies twee must haves!! Geniet en ontdek de rijke muzikale traditie van het kleine Benin met een grote sound! Kester Platenhuis 't Oor Hilversum: The Soft Pack -s.t. Na alweer een tweede golf van Brits en Amerikaanse gitaarbandjes is er nu iets nieuws dat, naar mijn mening, wel overeind blijft in de overdaad, namelijk: The Soft Pack. Het viertal uit Californie dat tot voorkort nog als 'The Muslims' door het leven ging, kan worden beschreven in termen als: garagerockers, punky pop en puntige indie. Met punk qua vorm brengen de heren tien liedjes van twee tot tweeenhalve minuut en zo blijven ze in z'n totaliteit dan ook netjes binnen het half uurtje. Wat aanspreekt is de rauwe drive in de nummers, toch vaak gecombineerd met een catchy gitaar en/of zanglijn. Dat rauwe zit hem onder andere in het enigzins droge stemgeluid van zanger Matt Lamkin, wat doet denken aan Julian Casablancas van The Strokes. Songs die er echt uitspringen zijn Answer To your self en C'mon, zowaar echte meezingers. Dus hou je wel van frisse, directe rocknummers, dan moet je het debuutalbum van The Soft Pack zeker niet overslaan! Marlies-Platenhuis 't Oor Almere: Corinne Bailey Rae -The Sea Na het immense succes van haar zelfgetitelde debuutalbum is Corinne Bailey Rae na meer dan 3 jaar terug met een nieuwe plaat. De opvolger, getiteld 'The Sea', is vooral gekenmerkt door het verlies van haar man, de saxofonist Jason Rae. Hij overleed in 2008 en dit heeft zijn stempel gedrukt op zowel Corinne's leven als haar muziek. Waar het vorige album nog zomers, vrolijk en onbezorgd klonk, is de nieuwe cd wat rauwer en minder gepolijst. Corinne zegt zelf dat het album gaat over 'verdriet, hoop, wanhoop, inspiratie, verlies en liefde'. Al deze emoties zijn dan ook te horen op de verschillende tracks. Sommige zijn ruw en funky, andere zijn overgoten met jazz en overal klinkt de rasechte soul doorheen. Maar bovenal is het een heel puur, eerlijk album. Samenvattend moet ik verwijzen naar de titel van één van de mooiste nummers op het album, die mijn mening precies weergeeft: I would like to call it beauty.
Eli 'Paperboy' Reed - Come And Get It! Opnieuw een geniale plaat van Eli 'Paperboy' Reed. Waar het vorige album ("Roll With You") nog onafhankelijk werd uitgebracht, is Reed voor zijn nieuwste plaat verbonden aan een groot label. Dit heeft er voor gezorgd dat het authentieke soulgeluid van zijn eerdere werk behouden is, maar ook dat er wat frissere geluiden te horen zijn. Reed heeft een stem die te vergelijken is met die van de groten: Sam Cooke, Otis Redding, Wilson Pickett, noem ze maar op. 'Come And Get It' lijkt dan ook weggelopen uit vroegere tijden, maar sluit ook aan op de huidige neo-soul door de vele eigentijdse accenten. Het barst van de energie, maar is toch bijzonder gecontroleerd en verrassend helder. Reed haalt de mosterd bij de oude en klassieke soul, blues en R&B, maar heeft toch een prachtig en opvallend eigentijds werk geproduceerd wat je zeker niet mag missen. Angus & Julia Stone - Down The Way Er geldt een ongeschreven wet in de muziekwereld dat na een spetterend debuutalbum, de tweede plaat alle verwachtingen vaak niet waar maakt. Het tegendeel hebben Angus & Julia Stone bewezen met het betoverende 'Down The Way'. Hun album uit 2007, 'A Book Like This', was al een prachtige mix van sprookjesachtige folkpop die klonk als een opgenomen jamsessie bij een kampvuur, maar 'Down The Way' klinkt als een droom waaruit je niet wilt ontwaken. Angus en Julia hebben hun folkroots gehouden, maar hebben er zoveel moois aan toegevoegd. De nummers zijn melodieuzer, de arrangementen veel steviger en ook de stemmen zijn verbeterd. Julia heeft de onschuld in haar stem behouden en het lieflijke er wat vanaf gehaald, en Angus heeft een veel rauwer en daardoor interessanter stemgeluid gekregen. Al met al eentje waar je bij wegdroomt, maar nooit van in slaap valt.
Tip van Gerard Endenburg: John Grant- Queen of Denmark Nadat John Grant als voorman van de Czars een vijftal albums heeft gemaakt, valt zijn band wegens gebrek aan succes uit elkaar. Grant raakt verslaafd aan drank en drugs, is suicidaal en leeft aan de zelfkant van de maatschappij. Na enige omzwervingen komt hij in New York terecht, werkt daar als kelner en treedt zo nu en dan op. Na een optreden in het voorprogramma van Midlake krijgt zijn leven en carriere een nieuwe kans. Met zijn mooie bariton stem neemt John Grant met behulp van de leden van Midlake een prachtig singer-songwriteralbum op. De rijke melodieen en stemmige emoties geven dit album ‘ Queen of Denmark ’ de nodige diepgang. Laat je meevoeren langs simpele pianopartijen via uptempo tracks (Sigourney Weaver) naar dromerige nummers (zoals Marz). Geen lichte kost, maar ook nergens topzwaar. Blijkbaar moest John Grant eerst langs dalen en diepe afgronden om daarna tot dit absolute hoogtepunt te komen. Nu al een van de platen van het jaar! John Grant treedt op 10 juni in Paradiso op. Wees er snel bij.
|